ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံေတာ္

လြတ္လပ္တဲ့
ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံေတာ္ကို
ဆာမူ႐ိုင္းေတြ စုၿပီး ထူေထာင္လိုက္ၾကတယ္။

ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံေတာ္အလံက အနက္ေရာင္
ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးက ဓားနဲ႔ျမားထုတ္လုပ္ေရး
ဆာမူ႐ိုင္းေတြပဲ လယ္စိုက္ၿပီး
ဆာမူ႐ိုင္းေတြပဲ ရိပ္သိမ္းၾက
မိန္းမဆိုတာ
ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံေတာ္မွာ အေဖ်ာ္ေျဖခံပစၥည္း
အလွျပင္တဲ့ ပညာကလြဲရင္ ဘာပညာမွမသင္ၾကရ
ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံေတာ္မွာ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမရွိ
လိင္စိတ္နဲ႕
သတ္ခ်င္ျဖတ္ခ်င္စိတ္သာ ရွိရဲ႕။

ခ်ယ္ရီေတြပြင့္ခ်ိန္ဆို
ခ်ယ္ရီပန္းပင္ေတြေအာက္
ဆာမူ႐ိုင္းေတြေရာက္လာၿပီး သစၥာေရေသာက္ၾကတယ္။

ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံေတာ္မွာ
ဆာမူ႐ိုင္းရဲ႕သားနဲ႔
ဆာမူ႐ိုင္းရဲ႕သမီးဟာ လက္ထပ္ထိမ္းျမားခြင့္ရ
ေခတ္အဆက္ဆက္
ဆာမူ႐ိုင္းေလးေတြပဲ ေမြးဖြားလာၾက။

ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံေတာ္မွာ
ကဗ်ာမေရး
ပန္းခ်ီမဆြဲ
ဂစ္တာမတီး
ျပဇာတ္မက
ဆံပင္တိုလည္း မညႇပ္ရ
မုတ္ဆိတ္လည္း မရိပ္ရ
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သတ္ခ်င္သတ္
မသတ္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္အသက္ကိုယ္ျပန္သတ္။

ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံေတာ္မွာ
ထမင္းစားခ်ိန္က လြဲရင္
အရြယ္ေရာက္ၿပီးသူတိုင္း
ေကာက္႐ိုးအ႐ုပ္ကို ဓားနဲ႔ခုတ္ေနၾကရတယ္။

ဓားခုတ္ခ်က္တိုင္း
ဓားခုတ္ခ်က္တိုင္း
“အရွင့္အတြက္”
“အရွင့္အတြက္” လို႔
အသံနက္ႀကီးေတြနဲ႔ ေႂကြးေၾကာ္ၾကရတယ္။

ဒါေပမဲ့
ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံေတာ္မွာ “အရွင္သခင္” မရွိ
ဆာမူ႐ိုင္းႏိုင္ငံသားတိုင္း ကၽြန္ေတြခ်ည္းပဲ။

မနက္ အ႐ုဏ္တက္ၿပီဆိုတာနဲ႔
ေကာင္းကင္ပလႅင္ေပၚက
ထာ၀ရဘ၀ရွင္ ေနမင္းႀကီးကို
ဆာမူ႐ိုင္းအားလုံး ရွိခိုးေနၾကေတာ့ရဲ႕။

ပိေတာက္ပြင့္သစ္၊ အမွတ္(၃၂)၊ ဇူလိုင္လ မွ -

မွတ္ခ်က္ - groupmail ထဲေရာက္လာလုိ႔ ျပန္လည္မွ်ေဝသည္။ ကဗ်ာေရးသူနာမည္ မပါရွိပါ။ စာဖတ္သူသိပါက ကြန္မန္႔တြင္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေရးခဲ့ေပးပါ။